28.02.2026
Μνήμη Τεμπών
Χθες στην αυλή του σχολείου μας
δεν ακούστηκαν γέλια.
Ακούστηκε σιωπή.
Οι μαθητές σχημάτισαν με τις σχολικές τους τσάντες
το όνομα που δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Κάθε τσάντα και μια απουσία.
Κάθε γράμμα και μια ψυχή.
Στα Τέμπη χάθηκαν νέοι άνθρωποι
που είχαν όνειρα, βιασύνη, μηνύματα «έφτασα»
που δεν πρόλαβαν να σταλούν.
Σταθήκαμε όλοι μαζί
όχι μόνο για να θυμηθούμε,
αλλά για να υποσχεθούμε.
Ότι η μνήμη δεν θα γίνει συνήθεια.
Ότι ο πόνος δεν θα σιωπήσει.
Ότι οι ζωές που χάθηκαν
θα συνεχίσουν να μας κοιτούν
από εκεί ψηλά.
Δεν ξεχνάμε.
